น้ำลดแล้ว แต่อันตรายยังอยู่

ขั้นตอนที่ 1 การอยู่รอดของเชื้อ (survival)

เชื้อสามารถอยู่รอดระหว่างฤดูที่สภาพแวดล้อมไม่เหมาะสมได้ในโครงสร้างหลายรูปแบบ ได้แก่

- chlamydospores: สปอร์ผนังหนาที่ช่วยให้เชื้ออยู่รอดในดินหรือเศษซากพืช 

- oospores: สปอร์ผนังหนาที่เกิดจากการสืบพันธุ์แบบอาศัยเพศ โดยการสร้างขึ้นอยู่กับความเข้ากันได้ของสายพันธุ์และสภาวะที่เหมาะสม 

- mycelium: เส้นใย สามารถดำรงอยู่ในเนื้อเยื่อพืชที่ติดเชื้อ 

- sporangia: โครงสร้างที่ทำหน้าที่สร้างสปอร์ เพื่อแพร่กระจายเชื้อ 

แหล่งสะสมเชื้อที่สำคัญในสวนทุเรียน ได้แก่ ระบบราก ส่วนที่เป็นโรค เศษซากพืชติดเชื้อ และดินในแปลง 

ขั้นตอนที่ 2 การงอกและสร้าง sporangia (โครงสร้างที่ทำหน้าที่สร้างสปอร์)

เมื่อสภาพแวดล้อมเหมาะสม โดยเฉพาะมีความชื้นสูง เชื้อจะเจริญและสร้าง sporangia ซึ่งเป็นโครงสร้างที่ทำหน้าที่สร้างและปลดปล่อยสปอร์สำหรับการแพร่ระบาด โดยสปอแรงเจียมสามารถงอกเป็นเส้นใยโดยตรง หรือปลดปล่อยซูโอสปอร์ (zoospores) ซึ่งเป็นสปอร์ที่เคลื่อนที่ได้ในน้ำ 

ขั้นตอนที่ 3 การปลดปล่อยซูโอสปอร์ (zoospores)

เมื่อมีน้ำและความชื้นเพียงพอ sporangia สามารถปลดปล่อย zoospores ซึ่งมีแฟลเจลลา (flagella) สำหรับเคลื่อนที่ในน้ำ  ซูโอสปอร์สามารถเคลื่อนที่ไปตามน้ำในดินหรือบนผิวพืช และเข้าหาบริเวณที่เหมาะสมต่อการเข้าทำลาย เช่น ปลายราก รากแขนง รอยแผล และเนื้อเยื่อพืชที่มีความอ่อนแอ

ขั้นตอนนี้มีความสำคัญอย่างมากในช่วงฝนตกต่อเนื่องหรือเมื่อดินมีน้ำขัง เพราะน้ำช่วยให้ซูโอสปอร์เคลื่อนที่และเพิ่มโอกาสเคลื่อนที่ไปทำลายพืช

ขั้นตอนที่ 4 การเข้าทำลายพืช (Penetration and Infection)

เมื่อซูโอสปอร์สัมผัสบริเวณที่เหมาะสม จะหยุดเคลื่อนที่และงอก germ tube เพื่อเข้าทำลายเนื้อเยื่อพืช

ช่องทางการเข้าทำลายทุเรียน ได้แก่

- ราก: โดยเฉพาะรากฝอยและรากที่ได้รับความเสียหาย 

- โคนต้นและลำต้น: ผ่านบริเวณเปลือกที่มีแผลหรือเนื้อเยื่อที่เหมาะสมต่อการติดเชื้อ 

- กิ่งและใบ: ผ่านเนื้อเยื่อผิวพืชหรือบาดแผล โดยเชื้อสามารถเข้าทำลายใบผ่านปากใบได้เช่นกัน 

- ผลทุเรียน: สามารถเข้าทำลายผิวผลและบริเวณที่มีบาดแผลได้ 

การในเข้าทำลายทุเรียนพบว่าบาดแผลสดเป็นช่องทางสำคัญที่ช่วยให้ P. palmivora เข้าทำลายได้ง่ายขึ้น